بار دیگرهجوم ِ نانوشته های مکتوب، دست نوشته های غیر فهیم ترین کودک، با رایحه ی سبز رنگ اش، به گوش می رسد.

هنوز دل تنگ و بی قرار، "من"، زمان و انتظار با هم گره می خورند. دیر گاهی ست در این گوشه ی پژمرده هوا، کسی ترانه ی محبت نمی خواند، همه در قیرِ شب گرفتارند و "من" ناتوان تر از همیشه، در خود گم می شود.

باز باران گردش ِ یک روز ِ دیرین را به خاطر می آورد و "من" با همه ی وجودِ درهم شکسته اش، فریادِ نفرت نثار آسمان می کند... .  «باران» دیگر زیبا نیست، ترجمانِ تنهایی "من" است. این کویر ِ خسته دیگر خیال ِ جان گرفتن نه دارد. بگویید باران نه بارد ...!

بگویید باران نه بارد...!

این یکی هم تموم شد ...!

سی صد و چهل و پنج روز ِ دیگه (با اسانس ِ گاو و مایلی کهن) مونده تا نوروز ...!

به نظر زیاد جالب نیست !

البته با این فرض که احمدی نژادِ ماجرا رو فقط تا زمان انتخابات در نظر بگیریم ...!

هر چند طبقِ تئوری ِ :"هیچ بدی نه رفته جاش خوب بیاد." و با توجه به این که (در خوش بینانه ترین حالت) در چند ماه گذشته تو ایران این تئوری جنبه ی واقعی پیدا کرده، نه باید به نتیجه ی انتخابات (انتصابات؟؟) دل خوش کنیم ...  .

ولی امیدوار که می تونیم باشیم .

پ.ن: من امیدوارم ...!

پ.ن: سی صد و چهل و پنج روز چند تا جمعه داره ...؟

پ.ن: با دو ساعت همراهی تو نمایشگاهِ کتاب و بعد از یک جلسه خصوصی – حتی بعد از باخت ِ سایپا- می شه سرمربی ِ تیم ِ ملی ِ ایران شد، البته یه ذره گریه هم تو مصاحبه ی مطبوعاتی بهش اضافه کنیم بهتر هم جواب می ده ...!

پ.ن: همه جای ایران سرای من است...!

پ.ن: آقای محترم چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است.

پ.ن: در این سرای ِ بی کسی، کسی به در نمی زند...!

شاد زی ...!